035 533 98 34 info@demess.nl
VANUIT M’N SLAAPKAMERRAAM

VANUIT M’N SLAAPKAMERRAAM

Dat listige lantaarntje lag al enige jaren werkloos ergens onderin de kast. Gebruikte ik ooit bij presentaties om op grote schermen m’n induttende gehoor bij de les te houden door met een rood pijltje aan te geven waar we ook al weer gebleven waren met m’n boeiende exposé.
Die tijd van presentaties hebben we langzamerhand wel gehad. Het apparaatje heeft echter sinds kort een nieuwe functie gekregen.
Een overijverig vrijwilligersgroepje werkte zich afgelopen zaterdag uit de naad om fase III van de voltooiing van ons terras een boost te geven. Na de rustieke lantaarnpaal en het plaatsen van een paar fraaie boompjes met uitgekiende grondverlichting was het de beurt aan het planten van een piepjonge rode beukenhaag rond ons terrein. Zeg maar: een natuurlijke markering van ons erf dat zich langzamerhand ontwikkelt tot een waar plaatje.
Want de jeu de boules baan (die nog wat aangestampt moet worden) hoort er ook bij.
De sociale functie van onze Buurtmess, weet je wel?
In afwachting van de ingebruikname heeft een enkele hondenbezitter er helaas al een bestemming aan menen te moeten geven die niet helemaal strookt met onze diepdoordachte plannetjes.
Bello deponeert er namelijk naar hartenlust en uiterst comfortabel z’n dampende bruine jongens.
Het verplichte schijtzakje is in geen velden of wegen te bekennen
Wonen op een steenworp afstand van deMess heeft z’n voor- en nadelen.
Vanuit m’n slaapkamerraam aanschouw ik dagelijks met gerechtvaardigde trots en genoegen ons megaproject. Betrapte ik toch gaandeweg een duistere lenteavond het baasje van zo’n Bello die z’n trouwe viervoeter er schaamteloos z’n ding liet doen.
Overdag loopt het zo’n vaart niet vanwege de sociale controle maar in het donker gaan de remmen kennelijk zonder scrupules los.
Toen herinnerde ik me dat lantaarntje waarvan de priemende rode lichtstraal, zo blijkt nu, de honderd meter tot deMess moeiteloos overbrugt. Geschrokken sleurde de betrapte eigenaar van het hondje z’n heftig tegenstribbelende huisdier de wallen op.
Hij zal het voortaan wel uit z’n hersens laten, vermoed ik.
Zo niet, dan zou het zomaar kunnen dat hij de fecaliën een volgende keer in z’n brievenbus terug vindt.
Een oud, niet bijster sympathiek, maar beproefd middel.
RAISE THE RED LANTERN.
Dat was trouwens ooit een mooie film.

10 ANOS DE FADO

10 ANOS DE FADO

Wie nog niet deel uit maakte van het hemelse koninkrijk van de fado miste vrijdagavond in deMess een unieke kans om dat lidmaatschap alsnog deelachtig te worden. Aan de bezoekers die de gang naar het Naardense Dortsmanplein wél maakten, en dat waren er heel wat, hoefde je uiteraard niets te vertellen over dit Portugese fenomeen. Die weten opperbest waar Abraham de mosterd haalt. Een tijdje geleden was Fernando Lameirinhas, de nestor van dit genre, hier al eens te gast. Goed voor een uitverkochte voorstelling.
Vrijdag dus zijn leerling: Daisy Correia (een Nederlandse met Portugees bloed) die tijdens haar ‘stage’ bij de meester veel heeft opgestoken van haar grote voorbeeld. Maar intussen wél een geheel eigen kleur aan die fado geeft.
Afkomstig van nota bene de poppodia switchte ze tien jaar geleden naar de ‘saudade’, het onbestemde verlangen.
En dat blijkt een meer dan uitstekende keuze.
Op het podium van deMess schitterde een boeiende persoonlijkheid die de finesses van dat vak inmiddels tot in haar haarvaten beheerst. Een avond lang had ze, samen met haar voortreffelijke vleugeladjudant Frank Keijzer het enthousiaste gehoor aan een touwtje. Voor grotere zalen, Correia is bezig aan een indrukwekkende tour, is de begeleidersgroep wat groter (2x gitaar, percussie en contrabas). Op 22 mei bijvoorbeeld staat het voltallige gezelschap in het Concertgebouw in Amsterdam. In een intiem theater als deMess ontbrak bijvoorbeeld de karakteristieke Portugese gitaar. Maar het patent op elkaar ingespeelde duo maakte er in kleine setting iets bijzonders van. Daarvoor moest de vleugel, op verzoek van Keijzer die het contact met z’n publiek een beetje miste, eerst wel verschoven worden.
Fado is niet enkel verdriet, het bezingt het leven en het leven gaat ook over vriendschap, mooie momenten in je leven, over de zee, verlangen etc. Daisy, uitgerekend op dezelfde dag toegelaten tot een tweede studie aan het conservatorium, schrijft ook haar eigen repertoire. Zij is de enige in Nederland die het aandurft om de fado ook maar ’s in het Nederlands te zingen en Nederlandse nummers te vertalen naar het Portugees.
Het hoeft geen betoog dat de fado-ingewijden met Daisy volledig aan hun gerief kwamen.
Topavondje.

MEER VAN DIT SOORT DUBBELPROGRAMMA’S GRAAG

MEER VAN DIT SOORT DUBBELPROGRAMMA’S GRAAG

De oorspronkelijke opzet van de MESS THEATERDAGEN, waarvan vorig jaar de eerste uitgave, was om drie dagen onvervalst toneel te brengen. Vijf of zes eenakters, vol ambitie samengeperst in één weekend. Waarmee we het toneel, als enigszins ondergeschoven kindje in onze programmering, vol in de schijnwerpers zouden zetten.
Op de eerste avond van wat dit keer inmiddels door omstandigheden een tweeluik is geworden, gaven we dit principe meteen al mee aan de vuilnisman. Hoewel, met een beetje goeie wil, kon je VONKEN van het duo HOOGEBOOM en HAAN misschien toch wel als een eenakter karakteriseren.
Een muzikale.
Geen probleem trouwens.
Thematisch is over deze avond ongetwijfeld diep nagedacht.
Relaties, de man-vrouw-rol en alles wat daarbij komt kijken.
En wie in de opmaat voor deze avond in de vrijdagaflevering van de Volkskrant toevallig het dubbelmarathoninterview ACH MAN van Sara Berkeljon met Theo Maassen en Sunny Bergman gelezen had, deed wellicht ongewild al z’n nodige huiswerk vooraf.
VONKEN, een ingekorte versie van hun theaterprogramma, was een geweldige binnenkomer waar, inderdaad, de vonken van af spatten. De zorgvuldig neergezette rol van anti-held zit Hoogeboom, zoals bekend,  als gegoten. Gevoegd bij de amper in te tomen dynamiek van Haan leverde het drie kwartier amusement van de bovenste plank op. Lekkere teksten, uitstekende muziek en prima zangwerk. En, niet onbelangrijk: stof tot nadenken.

Na de pauze HAPJE.
Een tragikomedie over het huwelijk, butlers, seks en andere smakelijkheden.
Hij, een succesvolle mediamagnaat en filantroop, zij; oude adel en part-time curator. Eigenzinnige levensgenieters met een ontembare goesting in goed eten, mooie wijnen, Franse oesters, ltalië en oude jazz muziek.
Onze gastheer en – vrouw hadden ooit besloten om niet voor de eeuwigheid te trouwen maar een huwelijkscontract voor 10 jaar te tekenen. We waren in deMess als verrassing te gast op de avond dat het stel de beslissing moest maken: “Tekenen we bij? Of gaan we uit elkaar?”
Hoewel het huwelijk in de regel monogaam is, twijfelen beide partijen aan de oprechtheid van de ander. Hebben ze zich überhaupt wel aan de afgesproken ‘regels’ gehouden de afgelopen 10 jaar? Tijd voor een prikkelend gesprek.
En dan is er nog Alfred, de butler; een heerlijke jongen die met het stel samenleeft en tot het uiterste gaat om in al hun wensen te voorzien…

Vorig jaar probeerden we het trio Mirthe Bron, Boy Ooteman en Sjoerd Spruijt al te strikken voor onze Theaterdagen. Vanwege een al afgesproken vakantie lukte dit helaas niet.
Vrijdag werd het dan toch een feit.
Prima stuk, met verve gespeeld, waarbij zelfs de zaal op subtiele en geestige wijze ingeschakeld werd.
Spannende zelfreflectie met een donker randje
Kortom: TOPAVONDJE!!!

slideshow   https://www.facebook.com/demessnaarden/videos/1187654714729239/

Peter Brusse: Ach Engeland

Peter Brusse: Ach Engeland

THE FIRST TIME THE END OF MAY IS BEFORE THE END OF APRIL
Het zou toch wel een wonder zijn geweest als we na ‘het avondje Peter Brusse’ in deMess met de definitieve oplossing van de Brexit in de pocket naar huis waren gegaan. Eerlijk gezegd kwamen we wat dat betreft geen steek verder. Maar wel een bijzondere praatsessie waarin onze gelouterde oud-correspondent in Engeland heel veel interessants te melden had over Albion. Over de geschiedenis van onze binnenkort voormalige bondgenoten (de lezing voor de pauze) waarin hij ons bij de hand nam langs de meest saillante ijkpunten. En vervolgens in een vraaggesprek met Eva Wiessing (NOS) die Engeland tegenwoordig in haar portefeuille heeft. Met vragen uit de zaal.
Eén en al somberheid dus?
Niet helemaal want Brusse is er van overtuigd dat de twee handelsnaties aan de Noordzee elkaar in de toekomt zullen weten te vinden in hun gezamenlijke corebusiness.
Weer een uitstekend avondje in een uitverkocht huis.

En Vrac

En Vrac

-Is het hier altijd van dit niveau?
Aan het woord een bezoeker die haar debuut in deMess maakte.
Ze was voor de pauze al van de ene verbazing in de andere gevallen door het hoge poëtische gehalte van de teksten en de uiterst geïnspireerde fraaie vocale vertolking daarvan door Bas Marée. Van wie ze (zo bekende ze enigszins schuldbewust) nog nooit gehoord had.
Bas is een goede bekende in deMess waar ie met z’n geweldige uitstraling z’n sporen al ruimschoots verdiende.
Samen met Arie van der Wulp (basgitaar, tegenstem) en Minze Koopman (drums) een ijzersterk trio.
Zoals bekend beheerst Marée een zeer veelzijdig repertoire, waaronder het oeuvre van Bram Vermeulen en Ramses Shaffy.
Die Shaffy kwam na de pauze uitvoerig aan bod. Inclusief massale samenzang. Maar minstens zo indrukwekkend was het eerste gedeelte.
Willem Kloos, Jean Pierre Rawie en (de door Thierry onlangs nog zwaar verbasterde ) Menno Wigman, om er maar een paar te noemen.
Het kwam allemaal voorbij.
Wie zondagmiddag voor het mooie weer of voor Ajax-PSV gekozen had, maakte een enorme vergissing.
Bas komt nog wel eens terug.
Zeker en vast.
Het biertje op ons terras smaakte trouwens ook prima.