035 533 98 34 info@demess.nl
MESS THEATERDAGEN OP 1, 2 EN 3 JUNI

MESS THEATERDAGEN OP 1, 2 EN 3 JUNI

Zoals het er naar uitziet beloven de eerste MESS THEATERDAGEN op vrijdag 1, zaterdag 2 en zondag 3 juni een waar spektakel te worden. Vijf toneelvoorstellingen. NH Toneel uit Bussum neemt er twee voor z’n rekening, zeg maar ‘Het Beste van Bussum’. Wellicht wat minder bekend zijn de formaties Keijser&Does die onlangs bij het lokale evenement ‘Gluren bij de Buren’ indruk maakten en het absurdistische duo De Rode Horde dat al eerder in de Mess te bewonderen was. Met als uitsmijter op zondagmiddag acteur Helmert Woudenberg met een solovoorstelling. Kan het gevarieerder?

Een woord van dank is op z’n plaats voor de artistiek leider van NH Toneel Peter van Bokhorst die niet alleen zelf als acteur te bewonderen valt op vrijdagavond maar bij de totstandkoming van deze MESS THEATERDAGEN een zeer waardevolle inbreng had.

Vrijdagavond 1 juni,  aanvang 20.30 uur

Peter van Bokhorst en Corien van den Wall Bake (NH Toneel) spelen DOEK!
Scherpe teksten in geestige tragikomedie van Maria Goos
In de tragikomedie DOEK! repeteren Richard (Peter van Bokhorst) en Lies (Corien van den Wall Bake) samen een voorstelling waarmee ze meer dan twintig jaar geleden afstudeerden en triomfeerden in de theaters. Hij heeft in de afgelopen repetitieweken drie actrices weggepest en is blij met haar tegengas en talent. Zij genoot al tien jaar van het Franse goede leven, maar leeft op bij hun samenspel in een Who’s afraid of Virginia Woolf-achtige zedenschets. Toch wurmen de liefde en pijn van hun oude leven samen zich al snel tussen de repetitieteksten door. Theater over theater is altijd leuk. Niet alleen omdat dat wat er in het repetitielokaal gebeurt tot de verbeelding spreekt, maar ook omdat het medium bestaat bij de gratie van de verwisseling van schijn en werkelijkheid. Een acteur liegt de waarheid, maar laat zelden zien wie hij werkelijk is.

In 2010 schreef Maria Goos DOEK! voor acteurs Peter Blok en Loes Luca. De voorstelling is een theaterpuzzel vol schakelingen tussen de hoofdpersonages en de rol die zij repeteren, maar ook tussen mensen waar ze het over hebben en hun vroegere zelf. Inmiddels is de voorstelling al meerdere keren hernomen, in het Duits en Turks vertaald, gelauwerd met een publieksprijs en in vele theaters gespeeld. Bovendien is DOEK! het lievelingsstuk van de schrijfster zelf. Een verhelderend toneelstuk over echt en onecht, op het toneel, in de kunst en in de liefde.

Zaterdagavond 2 juni, aanvang 20.00 uur

De eenakter Go Vote speelt zich af in een stembureau met twee vrijwilligsters. Alles verloopt naar wens, tot een jongeman in het stemhokje er – letterlijk en figuurlijk – niet meer uitkomt. In de hoop dat hij voor sluitingstijd nog een keuze zal maken, voorzien ze hem van ongevraagd advies. Dan blijken de dames niet alleen diametraal tegenover elkaar te staan, ze zijn het tot overmaat van ramp ook nog met zichzelf oneens. De eenakter ‘Go Vote!’ is 8 jaar geleden door de succesvolle toneelschrijver Nathan Vecht geschreven voor de Parade, maar nog steeds actueel.

Over Keijser&Does:
Iris van der Does en Sophie Keijser vormen samen het toneel-duo Keijser&Does.
Iris was tot 10 jaar geleden huisarts en besloot haar carrière om te gooien en haar hart te volgen naar de acteursschool. Sophie was jurist en maakte 8 jaar geleden een carrièreswitch en is nu (trainings)acteur. Een klik, het verlangen om samen te acteren en een toneeltekst die er om schreeuwde om gespeeld te worden leidde tot de oprichting van Keijser&Does en de productie van deze eenakter.

Zaterdagavond 2 juni, na de pauze

Robert Jan Heyning (NH Toneel): U bent mijn moeder
‘U bent mijn moeder’ van het Werktheater raakt nog steeds.
Iedere week bezoekt de zoon zijn moeder in het Rosa Spierhuis in Laren.
Hij is acteur en zij was ooit een gevierd actrice. De oude vrouw is soms kranig, maar op andere momenten verward en angstig als gevolg van haar dementie. Het is een fascinerende ‘mono dialoog’ die de personages steeds opsplitst.

Joop Admiraal schreef en speelde bij Het Werktheater de rol in 1982, hij won er zelfs de Louis d’Or mee. Weinig acteurs hebben het sindsdien aangedurfd om deze lastige rol op zich te nemen. Acteur Robert Jan Heyning en regisseur Peter van Bokhorst van het Noord Hollands Toneel is het gelukt om een krachtige eerste productie van het nieuwe theatergezelschap op de planken te zetten. Het verhaal van Admiraal raakt nog steeds en heeft nog net zoveel impact als 35 jaar geleden. Met wat kleine aanpassingen in de tekst heeft regisseur Van Bokhorst een boeiende, maar vooral breekbare voorstelling neergezet. Geen intellectualistisch regieconcept en nergens opsmuk. Hoe simpel kan het zijn en het sterke spel van Robert Jan Heyning doet de rest. Hij schakelt sterk tussen zijn personages. Het blijft het verhaal van Joop Admiraal en daar hebben de makers duidelijk bewust voor gekozen.
De muziekfragmenten die Admiraal destijds gebruikte, zijn in deze voorstelling ook te horen. En aan het eind van het stuk als de schrijver zijn slotmonoloog uitspreekt horen wij niet de stem van de acteur, maar de stem van Admiraal. Een duidelijk eerbetoon aan een groot theatermaker die in 2006 plotseling overleed.

Zondagmiddag 3 juni 15.00 uur

De Rode Horde : Rugslurf Variaties
Wat de S.G.B. is voor de vleesverwerkende industrie en de B.V.A.C.V.U.V.M. voor het toerisme, is De Rode Horde voor het cabaret.
Na de oprichting van het collectief, dat in mei 1974 nog uit 431 personen bestond, kwam er in het najaar van datzelfde jaar een schisma in De Rode Horde ten gevolge van een meningsverschil over geisers in IJsland en over statiegeld in Ouagadougou. Toen zich 429 leden afgestoten hadden beleven de 2 kernleden over. Te weten Harm-Jan Leemhuis en Paul Vermeulen.
Leemhuis en Vermeulen hebben elkaar leren kennen op de kleuterschool waar ze al op jonge leeftijd allebei behoorlijk politiek bewust waren. Leemhuis; “Ik kan me nog herinneren dat wij in de blokkenhoek Het Frikandellen Bevrijdingsfront hebben opgericht”. (In het buitenland beter bekend als het F.L.A. (Frikandel Liberation Armee).
Naast dit engagement is De Rode Horde ook regelmatig samenwerkingsverbanden aangegaan met allerlei andere disciplines. Denk bijvoorbeeld aan het project “Mijn rug, mijn rug…!!!” uit 2001 met Bewegingstheater ‘De Hark’ onder regie van Hernia van der Spit.
Verder heeft De Rode Horde een flink aantal onbekende voorstellingen gemaakt, waarvan Rugslurf (2017) toch wel het onbekendst is. Andere onbekende voorstellingen waren: Jongeneel, Hank Dussen, Poon, El Toro en Droogmukkel V.
De Rode Horde brengt droogkomisch, absurdistisch theater voor de liefhebber van gortdroge humor op de vierkante millimeter. Stijl: Jiskefet, Toon Hermans, Mechteld Raamklontjes en De Rode Horde. Tekst en ideeën: De Rode Horde

Zondagmiddag 3 juni na de pauze

Helmert Woudenberg speelt Waterman
Het verhaal van Hatty Waterman. Hoe hij als 20-jarige jongen in de Tweede Wereldoorlog in Amsterdam onder de Duitse Bezetting op wonderbaarlijke wijze steeds deportatie wist te ontlopen en ondergedoken heeft gezeten bij zijn Tante Dora en ook o.a. nog in Artis. Hoe hij de beruchte Jodenverraadster Ans van Dijk steeds te vlug af wist te zijn. Een waargebeurd verhaal. De heer Waterman is vorig jaar op 90-jarige leeftijd overleden. De voorstelling is aan hem opgedragen en aan alle Joodse mensen die de holocaust wel of niet hebben overleefd. Het is geen zwaar dramatische voorstelling geworden, maar een levenslustige, even levenslustig als Hatty Waterman dat was.

Hoewel Woudenberg eigenlijk geen nadere toelichting behoeft, zetten we over hem toch maar een paar zaken op een rijtje:
Hij deed in 1968 eindexamen aan de Amsterdamse Toneelschool en was in 1969 een van de oprichters van het theatercollectief Het Werkteater. Hij werkte daarna voor Toneelgroep Centrum en was enige jaren, samen met Gees Linnebank, artistiek leider van Toneelgroep Theater. Over zijn methode van improviserend toneelspelen schreef hij het boek Vuur, Water, Lucht & Aarde.
Woudenberg maakte een lange rij van voorstellingen, waaronder solovoorstellingen over het leven van Jezus Christus en Pim Fortuyn. Zijn elfde solo in het theater; Waterman, (2009) gaat over het leven van Hatty Waterman, een Jood die als enige achterbleef, nadat zijn ouders en dertien broertjes en zusjes tijdens de Tweede Wereldoorlog waren omgebracht. In 2010 speelde hij samen met Sarah Eweg de voorstelling De Olifant en de Duif, over het leven van Frida Kahlo. In 2011 speelde hij samen met Ali Kouchiry de voorstelling Identiteit. In 2012 speelde hij samen met Ali Kouchiry, Sarah Eweg en Guido de Wijs de voorstelling De sultan en de jood. In 2016 speelde hij in Landverrader zijn grootvader Hendrik Jan, die tijdens de bezetting door de Duitsers werd benoemd tot leider van het Nederlandse Arbeidsfront. Momenteel buigt Woudenberg zich in zijn vijftiende solo over het verhaal van Mozes: de man die met zijn volk op de vlucht sloeg, op zoek naar een betere toekomst.

Muzikale omlijsting tijdens deze dagen: Patrick John MacKaaij

Een plaatsbewijs voor vrijdagavond (een avondvullende voorstelling), zaterdagavond (2 voorstellingen) en zondagmiddag (2 voorstellingen) kost telkens 15 euro, inclusief (pauze)drankje. Voor 45 euro voor 5 voorstellingen zit je dus drie dagen goed bij de MESS THEATERDAGEN.

Let op de wat afwijkende aanvangstijden:
De voorstelling van vrijdagavond begint om 20.30 uur
Op zaterdagavond begint de eerste voorstelling om 20.00 uur. Na een pauze volgt de tweede.
Zondagmiddag starten we om 15.00 uur

De MESS THEATERDAGEN worden gesponsord door HEYEN MAKELAARS NAARDEN en VRIENDEN VAN DE MESS. Door deze sponsoring kunnen we o.a. de tarieven voor de toegangsbewijzen op een prettig niveau houden.

Interessant in dit verband is het bijzonder aardige initiatief van RESTAURANT LIMES aan de Cattenhagestraat in Naarden Vesting.
Aansluitend aan ALLE voorstellingen in deMess krijg je op vertoon van een geldig plaatsbewijs sowieso 10% korting op de rekening van je bezoek aan restaurant Limes.
Voor de MESS THEATERDAGEN sluiten zich de volgende plaatselijke restaurants aan:
BAR BISTRO NAARDEN, Turfpoortstraat
ARSENAAL RESTAURANTS, Kooltjesbuurt

Pieter Verelst: Krankzinnige onvoorspelbaarheid uit de anale driehoek

Pieter Verelst: Krankzinnige onvoorspelbaarheid uit de anale driehoek

Wie zaterdagavond de mazzel had in deMess de voorstelling bij te kunnen wonen van de verrassende, soepele, ontwapenende en uiterst vermakelijke Pieter Verelst, heeft ongetwijfeld nog wat na te denken en na te praten.
Wanneer je deze zeer getalenteerde jonge Vlaming aan het werk zag, schoven onmiskenbaar associaties met ‘onze’ Hans Teeuwen over je netvlies. Maar met zo’n vergelijking doe je Verelst te kort. Hij is absoluut authentiek en mist de grofheid om de grofheid die Teeuwen nogal eens lijkt te hanteren.
Een buitengewoon amusante avond waarmee de liefhebber van de absurdistische comedy volop aan z’n trekken kwam.
Pieter moet nog maar eens terugkomen in deMess. Hij verdient uitverkochte zalen.
Aan een uitgebreide recensie hoef ik me niet te zetten. Hieronder die van Ruud Buurman, 30 oktober 2017, waar ik me naadloos bij kan aansluiten.

In de zogenaamde ‘anale driehoek’ verveelt iedereen zich kapot. De ongelukkige Vlamingen die daar het levenslicht zien en opgroeien, verlangen al na een paar jaar naar verlossing in de vorm van de dood. De verveling tussen geboorte en die dood is zó verschrikkelijk dat je er waanvoorstellingen van krijgt. En krankzinnige verhalen door verzint.
Ziedaar in kort bestek de bron waaruit Pieter Verelst put voor zijn debuutvoorstelling Mijn broer en ik. Een Vlaming, die met de in Vlaanderen gewortelde stijl van ‘absurdistische comedy’ het podium op wil, is gezegend wanneer hij ter wereld is gekomen tussen de dorpen Kontich, Aartselaar en Reet. Dan kun je later van de nood een deugd maken en ons erover vertellen. Over de natte acné van je tweelingbroer Maurice en hoe de hele familie wagenziek werd in een Fiat 500 en de kots de hele binnenkant van de auto bedekte.
Alleen een ongebreidelde en soms volledig op hol slaande fantasie maakt je tijd op aarde in deze driehoek nog enigszins draaglijk en daarmee blijf je de verveling de baas. Verelst, een jaar geleden winnaar van de juryprijs van Cameretten, stort het in anderhalf uur over ons uit. Een verhaal vol klinkklare nonsens over hemzelf en zijn lang geleden op raadselachtige wijze verdwenen broer en wat zij deden, hoe hun verhouding was, wat ze verzonnen om de tijd door te brengen en hoe Maurice hem het leven zuur maakte.
Verelst vist met zijn absurde verhalen in dezelfde vijver als landgenoot Wim Helsen. Alleen kun je hem, meer nog dan met Helsen het geval is, nauwelijks nog in verband brengen met ‘cabaret’. Van iets ‘signaleren’, van schuren, van op lange tenen staan, van enig bewustzijn over wat er rondom ons gaande is, is geen sprake in Mijn broer en ik. Je hoeft ook geen enkele poging te doen nog ergens iets geloofwaardigs te ontdekken. Die is er niet, dus onderga het maar gewoon.
Wat uit de ‘anale driehoek’ komt is gewoon pure kolder. Want daar vragen ze zich zaken af, waar wij normale stervelingen niet bij stilstaan. Toegegeven, het is ook pure tijdsverspilling na te gaan hoe het zit met de overeenkomst tussen varkensdarmen en kamperen, maar ook nutteloze kennis is kennis. De 1 april-grap waarmee zijn pa zijn moeder nogal liet schrikken, verdient daarentegen geen navolging.
Verelst slaat soms hevig door in zijn verhaal en door de overkill aan flauwiteiten verslapt de aandacht meer dan eens. Die hij telkens weer terugwint door de grote mate van onvoorspelbaarheid die hij heeft aangebracht. Een schreeuw, een huilbui, een woeste dans, een knap stukje pianospel, een buiteling of een acrobatisch kunstje, ze komen uit het niets. Of hij pakt een stofzuigerstang en gebruikt die als didgeridoo. Maar juist die onvoorspelbaarheid uit de Vlaamse school is inmiddels een voorspelbaar trucje geworden. Je weet dat het komt. Neemt niet weg dat Pieter Verelst overduidelijk een van de betere leerlingen van die Vlaamse school is.
Een leerling met hele sterke troeven, waaronder groot komisch acteertalent, een soepele fysiek en elastieken mimiek. Die helpen hem in niet geringe mate zijn absurde invallen uit te serveren en te laten smaken. Zoals de imitatie van een ezel die een koelvriescombinatie probeert uit te poepen. Voor wie het minder absurd en puberaal wil: hij doet ook een meeuw en vervolgens de ontmaagding van Esther Jansen. Wie dat ook moge zijn. En dan zien we zowaar een glimp van de oude Hans Teeuwen.
Aan het einde hijgt hij: ‘waar ben ik toch in godsnaam mee bezig’. Da’s een vraag waarop we nog even kunnen kauwen na afloop.
Foto: Tom Bertels

Interactief

Interactief

Ze hadden een druk weekje achter de rug.
Joop en Mies
Smeets dus.
Gewapend met een forse jetlag, net terug uit de States.
Te laat om op tijd aan te schuiven voor ‘Wedstrijdje’, onze maandelijkse satirische kraker op de zondagmiddag.
Jan J Pieterse, Johan Hoogeboom met ditmaal als topgast good old Ivo de Wijs.
Wedstrijdje was al een half uur in al z’n vrijmoedige vrolijkheid op streek toen ons voormalige liberale gemeenteraadslid en gelouterd nautisch specialist Joop (hij wil niets liever dan de Naardense grachten in directe verbinding stellen met de wereldzeeën) met eega arriveerde.
Alleen op de wat minder courante eerste rij was nog plaats.
Na een indrukwekkende Spaziergang door de volle zaal waarvoor de voorstelling gewoon gedurende een paar minuten plat gelegd werd, belandden ze in volle glorie in de Koninklijke loge.
Het kón allemaal binnen de ongedwongen huiskamersfeer die Wedstrijdje zo kenmerkt.
Reden voor de optredende artiesten, die toch al niet vies zijn van het nodige improvisatiewerk, om uitgebreid met het Naardense echtpaar aan de haal te gaan.
Joop was niet alleen te laat maar bleek ook de nodige poëzie voor ons in petto te hebben.
Z’n finest moment greep hij na de pauze, het interactieve deel van het programma, toen hij uit de losse pols enkele hoogstandjes uit onze literaire geschiedenis ten beste gaf. En het is dat z’n immer bescheiden Mies op een gegeven moment op de rem trapte (‘Nou is het wel mooi geweest Joop’) anders had ie het goedlachse publiek ongetwijfeld getrakteerd op het volledige oeuvre van Vondel, Staring, Bloem en Paul van Ostaijen.
Voor puntdichter Jan J Pieterse die met dit soort intermezzo’s opperbest raad weet, reden om te wapperen met een lucratief meerjarencontract voor het Wedstrijdje-team:
‘Heb je volgende week vrijdag wat te doen Joop?’

Week 10 in deMess

VRIJDAG 16 MAART
KEES VRIEND en BAS BONS: WAAR SPREKEN WE AF?

 

ZATERDAG 17 MAART DUBBELPROGRAMMA 
DANIËLLE SCHEL  en LONNEKE DORT

 

 

ZONDAG 18 MAART    ANOUK DORFMANN

Eerste Politiek Café in deMess een succes

Eerste Politiek Café in deMess een succes

Wat bepaalt eigenlijk het succes van een evenement als dit?
Het aantal bezoekers?
Een bomvolle zaal.
De statuur van de genodigden?
Eén (wijk) wethouder, een aantal raadsleden, prominenten uit Naarden die wat te melden hebben.
De presentator?
Frénk van der Linden bleek van meet af aan de vakbekwame, meer dan voortreffelijke journalist/interviewer die bijeenkomsten als deze net dat tandje meer kan geven. Na een paar minuten zal de meest vooringenomen aanwezige hebben moeten toegeven dat Frénk z’n vak verstaat. Goede samenvattingen, hij wist het geheel voortdurend overzichtelijk te houden, een uitstekend gevoel voor de noodzakelijke switch en op z’n tijd ook nog eens de nodige beslist niet te versmaden humor.
Het gespreksthema?
We hebben ons voor deze keer qua onderwerp zeer bewust beperkt: het toerisme in Naarden en wat in het verlengde daarvan zoal aan de orde komt.
Die beperking heeft uiteraard voor- en nadelen. Voordeel was dat we geen alle kanten uitwaaierend debat kregen voorgeschoteld. Kwam je voor een lijsttrekkersdebat dan werd al snel duidelijk dat dit (zoals nadrukkelijk aangekondigd) niet het geval was.
Heeft het debat ook wat opgeleverd?
Dat moet iedereen voor zich uitmaken. En daar zal dus ook wel verschillend over gedacht worden.
Als redelijk objectieve buitenstaander konden we ons niet aan de indruk onttrekken dat sommige deelnemers door de overbekende rookgordijnen, verrassende uitspraken of soms zeer principiële loepzuivere stellingnames wel de nodige duidelijkheid schiepen. Gezien de reacties uit de zaal kon je af en toe zelfs van commotie spreken.
Wij van deMess vonden het in ieder geval een succes en gaan beslist door op de ingeslagen weg.
Graag weer mét Frénk van wie we zeer gecharmeerd waren en die aangegeven heeft dat vervolg wel te zien zitten.
En ook troubadour Jan Veldman die zorgde voor alleraardigst muzikaal vertier promoveren we meteen maar tot huisartiest bij ons Politiek Café
Daarnaast hebben we één ding in ieder geval waargemaakt: DE MESS IS ER VOOR IEDEREEN
Tot de volgende keer dus.

Filmmaker Judith Langeland, www.judithlangeland.nl. die op 100 meter afstand van deMess woont, verraste ons al eerder met een fraaie impressie van onze Benefiet in Spant! Onlangs bood ze aan af en toe wel eens ‘iets’ voor ons te willen maken.
Gisteren filmde ze een impressie van het Politiek Café waar we heel blij mee zijn. En we kijken al weer uit naar haar volgende bijdrage.