035 533 98 34 info@demess.nl

‘Ik kon de grote levensvragen ontlopen in de roes van ruim zestig jaar spelen en reizen. Als ik wilde weten hoe ik dacht of wat ik voelde, herlas ik mijn theaterteksten.’

Als je iets te vaak roept dat het weer ’s een topavond was, loop je de kans dat je geloofwaardigheid erodeert. Maar omdat we gelijkwaardige superlatieven niet zo 1,2,3 voorhanden hebben, houden we het voorlopig maar weer bij het langzamerhand vertrouwde Mess-cliché.
Geen theatershow dus van de oude meester (achter dat hoofdstuk heeft ie onlangs wel definitief een punt gezet) maar een uiterst boeiende interview-voorlees-signeer-happening waarbij een bomvolle Mess, en beslist niet alleen generatiegenoten, twee uur lang op het puntje van z’n stoel zat.
Het 83-jarige theaterdier is terug als schrijver. Het traditioneel lonkende ‘grote gat’ voor artiesten die hun carrière aan de wilgen hangen is daarmee in één klap gevuld. Met z’n ‘Brieven aan God en andere mensen’ leren we een andere, veel minder bekende Paul van Vliet kennen. Een gedreven, maar ook kwetsbare, soms eenzame man. Iemand die leven en dood, armoede, liefde, vriendschap, God en de oorlog onder ogen ziet op een directe, geestige en toch altijd diepzinnige manier. Openhartig, scherp soms, al is hij van nature mild en relativerend.
Over collega’s in het vak bijvoorbeeld heb je hem zestig jaar lang niet gehoord maar voor de pauze, pratend met z’n goede vriend Cees Labeur, wilde hij er wel een enkel, immer ironisch commentaartje over kwijt.
Met z’n karakteristieke, prachtige donkerbruine stemgeluid meanderde hij op zeer relaxte wijze anekdotisch door z’n leven. En dat leverde een boeiend en ook geestig geheel op. Zonder dat je ook maar een moment de aandrang voelde om op je horloge te kijken, was er al een uur verstreken. Want hij had waarachtig wel wat te vertellen.
Zal hij over een tijdje nog herinnerd worden? ‘Ach, dat is slechts weggelegd voor schrijvers, dichters en componisten. Mijn voetstappen zijn niet bestemd voor de eeuwigheid’.
Over relativeren gesproken……

Na de pauze las hij enkele brieven voor. Herkenbare, sterke observaties. Wie bijvoorbeeld wel eens een vakantiehuisje met alle lasten en lusten gehuurd heeft werd op z’n wenken bediend. En die irritante man op de voorste rij, deel uit makend van de bevolking van ‘een busje’, die tot aan de voorstelling de alom gerespecteerde leukste in huis was, kon maar beter de strijd niet aan gaan met onze rasentertainer. Om over die mopperaar op de vierde rij maar helemaal niet te spreken.
Het feestje van Paul werd besloten met een signeersessie van z’n boek.
Weer een Messjuweeltje dus.
Het kan niet op!