035 533 98 34 info@demess.nl

Gezien op zaterdag 12 oktober 2019 in deMess

Geïntrigeerd door het woord ‘emmeren’, eerst maar eens te rade bij professor Wikipedia.
Honderdvijftig jaar geleden, toen soldaten met hun paarden (huzaren) eenzaam op de hei zaten, hadden ook zij behoefte aan seks. Ze gebruikten daarvoor soms hun paarden. Het woord emmeren verwijst naar de emmer waar de soldaat op moest gaan staan om het paard op de juiste hoogte te benaderen.
Dat moet een behoorlijk geëmmer geweest zijn.

Gewapend met deze fruitige informatie schuif je zaterdagavond verwachtingsvol aan bij de muzikale theatervoorstelling van de in Naarden tot op dat moment volslagen onbekende Annemarie Henselmans en Hanny Kroeze.
Na een adembenemende, non stop happening van uur en drie kwartier wankel je afgepeigerd ons Messcafé binnen.
Even bijkomen. Want die meiden zijn in je haarvaten gaan zitten.
Seks, zeker als we het hebben over de erotiek van de middelbare mens op weg naar de uitgang van het leven, was zeker een thema. Maar slechts een bescheiden onderdeel van het vele fraais dat in een moordend tempo over het Messtoneel vloog.
De meiden hadden er zin an.
Rode draad was de bucketlist, letterlijk emmerlijst, een verlanglijstje met dingen die iemand beslist nog gedaan wil hebben voordat hij de pijp uit gaat.
Trouwens onmiddellijk door de dames aangevuld met de ‘fuck it list’.
In no time hadden ze de nagenoeg uitverkochte zaal aan een touwtje.
Sketches, conferences, liedjes werden moeiteloos aaneengeregen tot een compacte, zeer afwisselende structuur die je voortdurend op het puntje van je stoel hield.
Hadden we hier te doen met een voortzetting van de traditie van het ensemblecabaret uit de jaren ’70?
Jazeker. Maar wel zo eigentijds als de neten. En wat is daar mis mee?
Oubolligheid komt niet voor in het woordenboek van de dames. En als je al een moment dacht dat ze zich misschien wat makkelijk zouden laten verleiden tot de gebaande wegen van de cabaretclichés, dan wisten ze je meteen snoeihard uit die droom te helpen.
Sterke, originele teksten, uitstekende muzikale begeleiding door Rob Roeleveld en Rob Hogenkamp (tevens verantwoordelijk voor de composities en liedteksten). Allemaal eigen werk.
Venijnige liedjes, regelmatig in fraaie samenzang, werden moeiteloos afgewisseld met subtiele, gevoelige chansons.
Een hoog lachgehalte ook, aan open doekjes geen gebrek.
Op listige wijze werd het publiek bespeeld, want voordat je het goed en wel in de gaten had zat je overmand door nostalgische gevoelens massaal de evergreens van Julien Clerc mee te zingen.
Ook het uitbundig en fraai gestoffeerde decor mocht er zijn. Er zal wel een aardig aanhangertje aan te pas gekomen zijn om die hele zooi naar deMess te krijgen. Dat trek je het niet met een Opeltje Corsa.
Middelbare Meiden hebben hun naam gevestigd in Naarden.
En we moeten maar eens uitkijken naar een reprise. Want daar krijgen we de zaal nog wel een keer mee uitverkocht.
Zeker weten.

Diavoorstelling bekijken?